Sustainable campus challenge

In week zes van mijn minor kregen mijn medestudenten en ik de kans op mee te doen aan de Sustainable Campus Challenge. Tijdens de challenge kregen de studenten één week de tijd om een duurzame oplossing te bedenken binnen een van de vier thema’s. De vier thema’s waren: Circulariteit, Mobiliteit, Energie, Leefbaarheid. Ik mocht meedoen aan het thema circulariteit waarbij wij ingedeeld werden in een groep en de casus door de client voorgelegd kregen: “In 2050 moet het USP volledig circulair zijn, bedenk een oplossing die hier aan bijdraagt.”

Met mijn groep (van overigens onbekende) ben ik aan de slag gegaan en kwamen wij na de eerste dag op een idee om mondkapjes te gaan recyclen, dag 2 begon en wij spraken met een expert over dit idee en die gaf eigenlijk meteen aan dat idee niet haalbaar was. Dus met de moed in de schoenen moesten wij onszelf herpakken en een ander idee gaan bedenken. De rest van de dag was een lange brainstormsessie met allerlei mogelijke ideeën. Op de derde dag waren wij nog steeds niet zeker maar besloten wij na lang opperen het volgende: “Wij gaan toch niet winnen, dus laten wij dan maar iets heel leuks doen”.

Zo kwamen wij op het idee om alle verspillende elementen van de koffiecorner onder de loep te nemen; roerstaafjes, suiker, bekers, koffiedik, koffiemelk cups…allemaal verspilling. Het idee was om een roerstaafje te maken van melk en suiker die oplost terwijl wij roerden en hop wij maakte een prototype, maar eenmaal gemaakt hebbende waren wij zelf ook niet razend enthousiast. Op dat moment kwam een coach langs die ons ook nog eens vertelde dat dit idee al bestond…

Daaropvolgend stelde hij ons de vraag; “Wat is nou eigenlijk de grootste verspilling bij die koffiecorner?” “De koffiedik en de koffiebekers.” Waarop hij weer zegt: “Hey maar dat is toevallig, ik zag toevallig net een filmpje op twitter voorbijkomen over een bedrijf dat koffiemokken maakt van koffiedik” “Ik ga gelijk even voor jullie bellen naar degene die het postte, misschien weet die meer.” 10 minuten later kwam hij terug bij ons aan tafel met jawel een bedrijfsnaam; Coffeebased. Direct daaropvolgend gingen wij googlen en vonden het filmpje, wij vonden het bedrijf, wij vonden een telefoonnummer en wij vonden prachtige van koffiedik gemaakte mokken…waarnaar gelijk de opmerking kwam “maar dit kan toch veel simpeler”.

Zo kwam bij onze groep het idee om van koffiedik, hele simpele koffiebekers te gaan maken. Een idee die wij verder uitwerkten met details over de afmetingen, hoeveel koffiedik er nodig is voor een bekertje, de logistiek van dit hele verhaal, etc. Aan het einde van die dag hadden wij een prachtig pitch verhaal geschreven wat alle jury-eisen bevatte en waren wij meer dan tevreden over ons idee.

Dag vier of wel de laatste dag van de challenge was de dag van het pitchen. Iedere groep had één idee, met prototype en eventuele presentatie uitgewerkt. Op dag vier stond de hele dag in het teken van het idee binnen twee minuten overdragen aan de rest. Ik zat in een groep met mensen die ik volgens mij een gunst deed door te gaan pitchen en dat kwam goed uit, want ik deed niets liever.

Binnen ons thema waren acht groepen, twee van deze acht groepen mochten door naar de halve finale. Een beslissing die gemaakt zou worden door onze client; Mark Kauw. Ik begon namens mijn team als eerste met mijn pitch en die ging verrassend goed, na alle pitches gezien te hebben dacht ik en zei ik ook wel hardop tegen mijn team “Eigenlijk zijn wij naar mijn idee wel top 3”. Die uitspraak bleek terecht, want Mark vertelde ons dat wij door mochten naar de halve finale.

In de halve finale waren van elk thema de twee beste teams (dus 8 totaal) aanwezig. Van elk thema zou de beste doorgaan naar de finale, een keuze die gemaakt zou gaan worden door alle cliënten van elk thema samen. Ik was bloednerveus voor deze pitch en stond al shakend mijn verhaal te doen. Na afloop dacht ik direct “Oké, ik heb het overleefd, maar de finale zit er niet meer in”. Vervolgens was het afwachten op de jury en die kwam terug met de uitspraak dat het team met het idee van de koffiewinkel door zou gaan. Waarop ik dacht “Koffiewinkel? Nou dat zijn wij niet” dus iets wat ontevreden dat wij niet doorgingen pakte ik mijn spullen om lunch te gaan houden. Waarop Mark naar mij toe loopt en zegt: “Gefeliciteerd, hé!”, ik snapte er helemaal niks meer van en vroeg: “Zijn wij wel door?!” “Ja, hij versprak zich een beetje”.

Voor ik het wist zat ik in de auto richting de finale, een finale die opgenomen werd in een studio in Bunnik. Een studio die een live uitzending deed van een hele dag met een duurzaam programma, waarbij om 15:00 vier pitches kwamen van de Sustainable Campus Challenge, waaronder ik zelf. In de finale stonden drie andere geweldige ideeën met drie andere geweldige studenten om het idee te vertegenwoordigen. Studenten die naast stiekem een beetje competitief vooral super aardig waren en elkaar steunden tegen de spanning. Na de visagie, een veels te uitgebreide lunch en lang wachten was aan mij de eer om als eerste te pitchen.

In tegenstelling tot in de halve finale was ik eigenlijk totaal niet nerveus (Oké een klein beetje, een heel uur van tevoren), tenminste niet toen ik daar voor de camera stond. Ik deed mijn verhaal naar mijn idee (en naar het idee van anderen) uitstekend en precies binnen de tijd. De andere studenten mochten daarna en deden het ook uitstekend. Vervolgens kregen wij vragen over ons idee en kreeg ik een vraag die exact het meest interessante deel van ons idee goed belichtte. Na de vragen mochten de mensen thuis (en alle studenten van de challenge die meekeken) stemmen op welk idee zij het beste vonden en kwam kort daarna de uitslag. Er werden vier balken weergegeven en ik zag zij allemaal stijgen tot twee balken ongeveer gelijktijdig stopte, vervolgens stegen twee balken door tot met een minuscuul stukje verder de laatste balk stopte. Die balk was het aantal stemmen dat mijn pitch en dus ons idee had gekregen, ons idee, was de winnaar!

Na de Sustainable Campus Challenge gewonnen te hebben werd ik ten eerste overladen met felicitaties, kreeg ik allerlei kleine duurzame prijsjes (waaronder een prachtige wisselbeker) en kwamen er vervolgens meerdere artikelen voorbij over ons idee en over mij specifiek.

https://www.sdgsonstage.nl/artikel/sustainable-campus-challenge

https://goedopweg.nl/nieuws/groene-toekomst-door-veranderen-gedrag-en-actieve-rol-overheid

http://www.hu.nl/wat-wij-hier-doen-draagt-bij-aan-een-duurzame-wereld

Toevalliger wijs sprak de interviewsters mij tijdens de challenge en vroeg zij naar mijn motivatie, voordat ook maar enigszins bekend zou worden dat mijn team zou winnen.

Ik zag mijzelf vervolgens voorbijkomen op de Instagram van de Universiteit Utrecht en ik werd gevraagd om een Instagram filmpje op te nemen voor de Instagram van de Hogeschool Utrecht en kreeg deze mooie foto op hun pagina:

Ik ben al met al erg tevreden dat ik mee heb gedaan aan de challenge week; het heeft mij een leuke ervaring opgeleverd, een klein beetje naamsbekendheid, het draagt bij aan waar ik voor sta (het klimaat) en de titel winnaar staat leuk op mijn CV. Al met al top!

De aftermovie van de Sustainable Campus Challenge (27-11-2020)